دوچرخه سواري و ايرانگردي

نبود نقشه‌هاي ويژه دوچرخه‌سواري گاهي كار را دشوار مي‌كند. ما براي رفتن به خمين هيچ اطلاعي از پستي و بلندي مسير نداشتيم، از اين رو برنامه‌ريزي براي ساعت شروع حركت و رعايت سرعت متوسط مناسب غير ممكن بود. در اين‌گونه موارد بهترين كار مشورت با محلي‌هاست. فقط يك مشكل اساسي وجود دارد: اگر فرد مورد مشورت دوچرخه‌سوار نباشد ممكن است نتواند اطلاعات دقيقي بدهد. مثلاً كسي كه جاده‌اي را با اتومبيل طي مي‌كند، شيب‌ها و مسافت‌ها برايش نمود آنچناني ندارند، و ممكن است خيلي راحت به شما بگويد: "نه، راه خيلي مشكلي نيست" يا مثلاً: "چيزي راه نيست"... و شايد خيلي از اين افراد ندانند مسافتي را كه اتومبيل كمتر از 2 ساعت طي مي‌كند، دوچرخه‌سوار بايد يك روز تمام ركاب بزند!

غرض اين كه ما از دوست عزيزمان آقاي ماهري اطلاعاتي در مورد مسير گلپايگان تا خمين خواستيم، و از آنجايي كه ايشان پايي بر ركاب دارند، اطلاعات خوبي به ما دادند. راستش خود ايشان هم مدت زيادي بود كه اين مسير را نرفته بودند، اما يادشان مي آمد كه سال‌ها پيش وقتي به خمين رفته بودند، گويا مي‌ني‌بوس به زحمت خودش را از شيب بالا مي‌كشيده! و خلاصه ما دستگيرمان شد كه داريم كجا مي‌رويم!!

در روستاي سعيدآباد، كيلومتر 10 جاده خمين، سراغ دبيرستاني رفتيم كه بسته بود، و خوشبختانه دو جوان دبيرستاني را ديديم و فيلم و دفترچه‌هاي مربوط به ايدز را به آن‌ها داديم تا روز بعد به دبيرستانشان ببرند. بعد به گردنه‌اي كه انتظارش را مي‌كشيديم، رسيديم. حد اقل دو ساعتي با گردنه كلنجار رفتيم تا بالاخره بالاي آن رسيديم. گلپايگان و دشت اطراف آن از بالاي گردنه به خوبي ديده مي‌شد. منظره زيبايي بود.

مسافت كوتاهي را در جاده كفي طي كرديم تا به ابتداي سرازيري خمين رسيديم. دشت وسيعي پيش روي ما نمايان شد. خمين از دور ديده مي‌شد. بعد از طي حدود 20 كيلومتر سرازيري به خمين رسيديم.

  براي خوردن نوشابه و بستني جلو مغازه‌اي ايستاده بوديم كه اين بچه‌هاي دوچرخه‌سوار خميني را ديديم و حيفمان آمد كه عكسي يادگاري با هم نگيريم.

قبل از هر چيز از به شما دوچرخه‌سوار گرامي توصيه مي‌كنيم اگر قرار است از خوانسار عبور كنيد، حتماً از جنوب اين شهر وارد و از شمال آن خارج شويد. اختلاف ارتفاع بين شمال و جنوبِ اين شهر طولاني بدون اغراق بيش از صد متر است.

ما حدودِ ساعتِ 2 ظهر به اين شهر زيبا مي‌رسيم. چون قرار است بَنِر محك را در معرض ديدِ عموم بگذاريم و همچنين به نشر اطلاعيه‌ها و فيلم‌هاي اطلاع‌رساني دربارة ايدز بپردازيم، يكراست به سراغ فرمانداري (تقريباً در ورودي جنوبي شهر) مي‌رويم تا مجوز بگيريم. معاون سياسي فرمانداري با ديدن نامه‌ها و كارت‌هاي ما، مجوز تبليغ را به طور شفاهي مي‌دهد، و انصافاً همين مجوز شفاهي مؤثر واقع مي‌شود: چند دقيقة بعد، يكي از مأمورين نيروي انتظامي كه با لباس شخصي است، ما را مي‌بيند و از مليت و هويت ما مي‌پرسد، و به محض شنيدن نام معاون سياسي فرمانداري، و البته پس از ديدن كارت‌هاي شناسايي، ما را به سرچشمه راهنمايي مي‌كند، چرا كه به گفتة او بهترين جا براي انجام اين تبليغات، سرچشمه است، چون هميشه تعداد زيادي گردشگر در اين محل مستقر هستند.

در سرچشمه با گروه‌هاي دانش‌آموزي و دانشجويي برخورد مي‌كنيم و كارت‌ها و آگهي‌هاي محك و فيلم‌ها و دفترچه‌هاي يونيسف را براي اطلاع‌رساني دربارة ايدز پخش مي‌كنيم، و شما شرح آن حكايت‌ها را در مطلب "سفري چند منظوره" پيشتر خوانده‌ايد، يا مي‌توانيد بخوانيد.

و اما خوانسار...

خوانسار را به چند چيز مي‌شناسند: يكي عسل خوانسار است، كه همه جا در شهر مي‌توان آن را تهيه كرد، و ديگري خرس خوانسار است، كه در شهر نيست (يا حداقل ما چيزي نديديم!) و احتمالاً بيرون از شهر بايد قابل تهيه باشد! و صد البته هر جا عسل باشد سر و كلة خرس هم پيدا مي‌شود.

اما اگر از محصولات غذايي و خلاصه آنچه بر سر زبان‌هاست بگذريم، خوانسار به چيزي ديگر نيز شهره است؛ به داشتن هنرمند بزرگي كه اين شهر فقط با داشتن او مي‌توانست به خود ببالد: اسماعيل اديب خوانساري، استاد بزرگ رديف آوازي موسيقي دستگاهي ايران كه حق بزرگي به گردن موسيقي آوازي امروز ايران دارد، و شما براي آشنايي با اين مرد بزرگ مي‌توانيد به سايت‌هاي موسيقي ايراني سر بزنيد. از شاگردان شناخته شدة اديب مي‌توان از هنگامة اخوان نام برد كه چند اجراي ضبط شده با محمدرضا لطفي دارد، البته پيش از انقلاب، و پس از انقلاب چون اجازه آوازخواني به زنان داده نشده، هنگامه اخوان هم فراموش شده است. به گفتة لطفي گويا گناه زنان اين است كه فركانس صدايشان زيرتر است! گفتم هنگامه اخوان فراموش شده؛ نه البته اين طور نيست... او به تربيت شاگردان به صورت خصوصي ادامه مي‌دهد و گويا در چند برنامه ويژة زنان هم آواز خوانده است، اما به هر حال عموم علاقه‌مندان به آواز ايراني از صداي او محروم مانده‌اند... اگر چند كاري را كه با لطفي اجرا كرده شنيده باشيد، مي‌بينيد كه توانايي زيادي در اجراي آواز ايراني، بويژه به شيوة قمر دارد.

اين ممنوعيت صداي زن در آواز ايراني هم حكايتي است، چون اتفاقاً كساني كه صداي خوانندگان ِ زن را براي "لهو و لعب"! گوش مي‌كنند، به راحتي به صداي خوانندگان مورد نظر خود دسترسي دارند و اجراهاي آنان را با بهترين كيفيت در اختيار دارند، و جالب اينجاست كه حتي در صورت دسترسي به كار هنرمنداني چون هنگامه اخوان، حاضر نيستند دقيقه‌اي به صداي آنان گوش دهند! اين ميان، سرِ علاقه‌مندان واقعي هنر موسيقي آوازي ايران بي‌كلاه مي‌ماند، كه از محصول سال‌ها تحصيل و تلاشِ هنرمنداني چون اخوان بي‌نصيب مانده‌اند.

حالا كه اين همه وارد بحث موسيقي شديم، اين را هم اضافه كنيم كه محمدرضا لطفي 16-15-14 تيرماه ساعت 8 شب در كاخ نياوران كنسرتي دارد با عنوان "هنر بداهه نوازي". در اين كنسرت محمد قوي‌حلم با سازي ضربي (تنبك يا دف) لطفي را همراهي مي‌كند. علاقه‌مندان لطفي و موسيقي ايراني مشتاقند اولين اجراي اين هنرمند بزرگ را در كشور، پس از سال‌ها دوري از وطن، ببينند و بشنوند.

مثل اين كه وبلاگ دارد از صراط مستقيم، كه همانا ركابزني و دوچرخه‌سواري است منحرف مي‌شود!

ما بعد از توقفي 3-2 ساعته در خوانسار و خوردن ناهار در سرچشمه، راه گلپايگان را در پيش مي‌گيريم، و با توجه به سرازيري و كوتاهي مسير اميدواريم قبل از غروب، گلپايگان باشيم. تنها نكتة آموزشي هنگام خروج از خوانسار، خريدن پودر بچه بود، براي استفاده در پشتِ گردن ِ من، كه عرق‌سوز شده بود، و نمي‌توانستم سرم را بچرخانم...

راستش ما فكر كرديم بهتر است برنامة زماني كل سفر را يكجا بنويسيم، و در مطالب بعدي به چند و چون مسير بپردازيم.

شروع سفر روز دوشنبه 17 اردي‌بهشت 1386 از فريدونشهر بود و شب در داران اقامت كرديم. سه‌شنبه از داران آغاز كرديم و بعد از گذراندن شهرهاي دامنه و خوانسار، شب در گلپايگان مانديم. همان شب رسول فروغي از ما جدا شد و ما چهارشنبه بدون ِ او راه را ادامه داديم، شب به خمين رسيديم، و به علت مشكل درد زانو كه هر دو به آن دچار شده بوديم، ترجيح داديم مسافت بين خمين و آبگرم محلات را با وانت نيسان طي كنيم! ضمن اين كه از امكانات رفاهي مهمانسراي جهانگردي آبگرم اطلاع داشتيم، و از طرفي نمي‌دانستيم آيا در خمين جاي مناسبي براي استراحت و حمام و ... خواهيم داشت يا خير؛ شب را در آبگرم مانديم و پنجشنبه صبح از آبگرم تا دليجان، نقطة پايان ِ سفر، ركاب زديم.

فاصلة بين شهرها به كيلومتر:

فريدونشهر- داران : 38

داران- دامنه : 9

دامنه- خوانسار : 31

خوانسار- گلپايگان : 29

گلپايگان- خمين : 41

خمين – آبگرم : 75 (با وانت!!)

آبگرم - دليجان : تقريباً 35

ارتفاع شهرها از سطح دريا (به متر):

فريدونشهر: 2530

داران: 2390

خوانسار: 2250

گلپايگان: 1830

خمين: 1815

محلات: 1780

دليجان: 1530

صبح ساعت 30/7 اداره تربيت بدني داران را ترك مي كنيم و پس از خريد مختصري مسير دامنه را پيش مي‌گيريم. تلاشمان براي بدست آوردن آبجوش در شهرداري و فرمانداري داران بي‌نتيجه مي‌ماند، و هيچ مغازه‌اي در خروجي شهر آبجوش ندارد؛ ناخودآگاه داران را اين طور تعريف مي‌كنيم: شهري كه در آن آب جوش نمي‌آيد! به هر ترتيب داران را پشت سر مي‌گذاريم. بين راه، كنار مزرعه‌اي سرسبز صبحانه مي‌خوريم و مجدداً مسير را ادامه مي‌دهيم. خيالمان راحت است كه روبروي پليس‌راه دامنه يك پمپ بنزين قرار دارد... شايد بپرسيد پمپ بنزين چه دخلي به دوچرخه‌سواري دارد! پمپ بنزين از اين نظر كه يكي از ضروري‌ترين نيازهاي بشر را (گلاب به روي‌تان) در خود جاي داده است، براي هر انساني و به خصوص براي دوچرخه‌سواران داراي اهميتي ويژه است!! هر چند معمولاً در چنين مكان‌هايي نظافت اصلاً رعايت نمي‌شود!

پس از مُهر زدن برگة فدراسيون دوچرخه‌سواري وارد جاده خوانسار مي‌شويم. جاده گلپايگان به داران را چند روز پيش از سفر به منظورشناسايي مسير با اتوبوس طي كرده بوديم و با علم به اينكه حدود 15 كيلومتر سربالايي در پيش داريم، راه را ادامه‌ مي‌دهيم. جاده نسبتاً خلوت است و اين فرصت را داريم تا از طبيعت و سكوت آن لذت ببريم. با استراحت‌هاي كوتاه و متعدد به سربالايي طولاني و تقريباً ممتد جاده غلبه مي‌كنيم و خود را به گردنه مي‌رسانيم.

درست بالاي گردنه جاده‌اي است كه به گلستان‌كوه، دشت لاله‌هاي واژگون، منتهي‌مي‌شود. نمي‌دانيم تا دشت لاله چقدر است و از شيب آن هم بي‌اطلاعيم و چون ترجيح مي‌دهيم قبل از تاريكي به گلپايگان برسيم، به ناچار از ديدن آن صرفنظر ‌مي‌كنيم.

پس از گردنه پاداش تلاشمان را مي‌گيريم: سرپاييني، جاده خلوت و مناظر بسيار زيبا. در بخش‌هاي كوتاهي تا 55 كيلومتر بر ساعت سرعت مي‌گيريم و با شتاب تا خوانسار پيش مي‌رويم.

هنگام خروج از فريدونشهر، ناهار را كنار سد لنگان مي‌خوريم، سدي كه در ادامة تونل لنگان و بر روي آب چشمه لنگان زده‌اند. حديث انتقال آب از سرچشمه‌هاي زاگرس به سمت دشت مركزي فلات ايران سابقه‌اي بس طولاني دارد. طرح تونل مشهور كوهرنگ، كه امروزه به بهره‌برداري رسيده، قدمتي چند صد ساله دارد و گويا از دورة صفويه آغاز شده است. تونل كوهرنگ آب سرچشمه‌هاي رود كارون را به رودخانة زاينده‌رود منتقل مي‌كند، و آب از زاينده‌رود با خطوط لوله بسيار طولاني به استان‌هاي مركزي ايران نظير يزد و كرمان منتقل مي‌شود. البته نمي‌دانم طرح انتقال آب از بالادست زاينده‌رود به كرمان عملي شد يا نه، اما يادم هست نمايندگان خوزستان در مجلس نسبت به اين طرح عكس‌العمل نشان داده بودند و شديداً با آن مخالفت كرده بودند. دليل‌شان هم اين بود كه دشت حاصلخيز خوزستان با آن همه وسعت و با وجود صنايع بزرگ كشاورزي مانند نيشكر هفت‌تپه، كشت و صنعت كارون در حومة دزفول و شوشتر، زمين‌هاي وسيع كشت و كار در خوزستان و ... نياز جدي‌تري به اين آب دارد، و گويا نگراني‌شان اين بود كه با انتقال آب كارون (پر آب‌ترين رود ايران) به فلات مركزي، چيزي از كارون باقي نماند! البته از همة اين‌ها مهم‌تر معضل آب آشاميدني خوزستان است؛ به عنوان مثال مسجدسليمان در فاصلة هوايي تقريباً 15 كيلومتر از بالادست كارون (گدار لندر- منطقة فعلي سد كارون 4) سال‌هاي متمادي از داشتن آب لوله‌كشي دايم محروم بوده است؛ نمي‌دانم آيا در حال حاضر همة مردم اين شهر آب آشاميدني دائم دارند يا خير. به ياد دارم در جريان جنگ نفت بين عراق و كشورهاي غربي، در شرايطي كه روزانه هزاران بمب بر روي بغداد مي‌ريختند، مي‌گفتند اوضاع در بغداد وخيم است و مردم اين شهر هر 48 ساعت، 2 ساعت آب جيره‌بندي دارند؛ و اين شرايط دشواري بود كه مردم مسجدسليمان، اولين شهر نفتي ايران كه ثروت عظيمي را نثار كشورمان و نيز برخي كشورهاي بيگانه كرده است، طي سال‌هاي متمادي با آن روبرو بوده‌اند. چند سال پيش بود كه آب آشاميدني آبادان با آب شور خليج‌فارس و اروندرود درآميخته بود و بحراني ايجاد كرده بود؛ اگر شرايط دشوار زندگي در آبادان را در نظر داشته باشيم (وضع بد آب و هوا، تنفس بوي گاز در كل شهر به واسطة وجود تأسيسات نفت و گاز) خواهيم ديد كه رسيدگي به اين مردم تلاشگر و فداكار تا چه اندازه اهميت دارد. اگر سهم آباداني‌ها از كشورداري و تلاش براي آباداني ايران بيشتر از ديگر شهروندان ايراني نباشد، قطعاً كمتر نيست. همين چند روز پيش بود كه جعبة جادو در گزارشي از اروندكنار مردم معترض اين شهر را نشان مي‌داد كه با قطع آب و مشكل بي‌آبي دست و پنجه نرم مي‌كردند. به هر حال موجب حيرت است كه چگونه آب از بالادست زاينده‌رود تا يزد و اخيراً كرمان مي‌تواند برود، اما مردم محروم و جنگ‌زدة خوزستان در فاصلة كمي از پرآب‌ترين رود ايران از آب آشاميدني دائم محروم هستند.

خلاصه ما در كنار اين آب خروشان ناهار را مي‌خوريم، نفري يك شيشه ماءالشعير هم مي‌نوشيم و به راهمان ادامه مي‌دهيم. نكتة مهم: همين ماءالشعير را اگر به فارسي ترجمه كنيم، حرام مي‌شود، اما اگر واژة عربي آن به زبان بيايد، به معني نوع بدون الكل آن است! مي‌گوييد نه؟ به مغازه‌دار محل‌تان بگوييد آبجو مي‌خواهم... ببينيد چقدر بد نگاهتان مي‌كند!!

از ديدني‌ترين مناظر بين فريدونشهر و داران، يكي هم "مجتمع مسكوني كلاغ‌ها" بود كه دلارام نظر ما را به آن جلب كرد، و نشاندهندة اين بود كه انبوه‌سازي در ميان حيوانات و به خصوص پرندگان طرفداراني دارد!!

تازه ما مي‌خواستيم تبعيض و تفاوت طبقاتي را هم نشان دهيم، و عكس‌هايي هم از خانه‌هاي ويلايي كلاغ‌ها در وبلاگ بگذاريم، يعني درخت‌هايي كه روي هر كدامشان فقط يك لانة كلاغ بود، اما گفتيم بهتر است جوّ وبلاگ‌مان را سياسي نكنيم!!!

پس از قطعي شدن سفر، تصميم گرفتيم علاوه بر سفر گردشگرانه و ورزشي، در حد توان براي معرفي و يا كمك به جرياني خيرخواهانه و فرهنگي تلاش كنيم. واقعيت اين است كه سفر با دوچرخه در نظر عموم مردم و خصوصاً جوانان جذاب است، و مي‌توان با استفاده از اين جذابيت، كارهاي انسان‌دوستانه و مردمي را بهتر و مؤثرتر انجام داد.

از اين رو ما با موسسة محک تماس گرفتيم و خواستار آن شديم كه طي سفرمان به صورت داوطلبانه به معرفي اين مؤسسة خيريه بپردازيم.

به همين منظور به مؤسسة محك رفتيم و بعد از صحبت‌هاي اوليه با دفتر روابط عمومي، جلسه‌اي با معاون مديرعامل محك داشتيم. در اين جلسه مسير خود را به ايشان اعلام كرديم، و خواستار آن شديم تا بروشورها و معرفي‌نامه‌هاي اين مؤسسه را براي پخش در سفر همراه خود ببريم.

ايشان همچنين بَنِري براي نصب بر روي چادر، به هنگام اقامت در شهرها، به ما دادند، كه ما با توجه به مسير سفرمان فقط توانستيم در سرچشمة خوانسار آنرا نصب كنيم و در شهرهاي ديگر به نمايش موردي آن بسنده كرديم.

مؤسسة خيرية حمايت از كودكان مبتلا به سرطان (محك) مؤسسه‌اي غيردولتي است كه با كمك‌هاي مردمي و خيرخواهانه اداره مي‌شود. اين مؤسسه هزينه‌هاي درماني كودكان مبتلا به سرطان را (شامل شيمي‌درماني، هزينة اقامت كودك بيمار و يكي از والدين او به عنوان همراه، هزينة رفت و آمد به بيمارستان و ...) از طريق جذب كمك‌هاي مردمي، مي‌پردازد.

طبق آمار و اطلاعاتي كه اين مؤسسه به ما داد، هزينة هر كودك مبتلا به سرطان در هر ماه بالغ بر 150 هزار تومان مي‌شود، كه انصافاً هزينة سنگيني است و بسياري از خانواده‌هايي كه كودكي مبتلا به سرطان دارند، از پس تأمين آن برنمي‌آيند. هنگامي كه دلارام در بوستان سرچشمة خوانسار با گروهي از خانم‌هاي مسن در مورد محك و كمك‌هاي مردمي صحبت مي‌كرد، يكي از آن‌ها در جواب دوست خود كه اطلاعات بيشتري از چگونگي فعاليت‌هاي اين مؤسسه مي‌خواست، گفت: "يعني اگر بتواني به اين بچه‌ها كمك كني ثوابش برابر رفتن به حج است".

شما براي اطلاع از برنامه‌هاي محك مي‌توانيد در هر ساعت شبانه‌روز با تلفن گوياي 22213888 تماس بگيريد.

پست الكترونيك:

مؤسسة محك همچنين داراي گروهي روي سايت Yahoo است، شما با عضويت در اين گروه مي‌توانيد در جريان فعاليت‌هاي محك قرار بگيريد.

پس از خروج از فريدونشهر با مناظر بسيار زيبايي روبرو مي‌شويم: دشت‌ها و كوه‌هاي سبز، درخت‌هاي پر شكوفه و آسماني آبي رنگ. خوشبختانه مسير هم سر پاييني است و به راحتي ركاب مي‌زنيم. براي خوردن نهار كنار رودخانه‌اي با صفا مي‌نشينيم و با نان محلي و پنير و حلواشكري از خودمان پذيرايي مي‌كنيم. چند خانم محلي كه گويا براي گردش آمده‌اند از كنارمان مي‌گذرند و چند متر دورتر از ما اطراق مي‌كنند. وقتي مشغول جمع كردن وسايل مي‌شويم، دو نفر از آنها سراغمان مي‌آيند و ما را به منزلشان دعوت مي‌كنند و رسم ميهمان‌نوازي را به جا مي‌آورند. از آنها تشكر مي‌كنيم و به راه مي‌افتيم.

 انتهاي جاده فريدونشهر، قبل از اينكه به تقاطع جاده داران برسيم، با سربالايي ممتد و طولاني‌اي مواجه مي‌شويم كه حسابي نفس‌گير است. به جاده داران كه مي‌رسيم نزديك‌هاي غروب است و سعي مي‌كنيم با سرعت بيش‌تري پا بزنيم تا به تاريكي نخوريم. مسير كمي فراز و نشيب دارد. در سرپاييني‌ها سرعت مي‌گيريم تا سربالايي‌ها را راحت‌تر طي‌كنيم اما باد مخالف اجازه نمي‌دهد آنقدرها كه بايد سرعت بگيريم. آدم حين دوچرخه‌سواري، مثل ناخداي كشتي‌هاي بادباني، دائم چشمش به باد است. اينكه كي موافق است و كي مخالف. يك باد مخالف در مسيري مسطح مي‌تواند به اندازه يك سربالايي موجب صرف انرژي شود. چشمتان روز بد نبيند از سربالايي با باد مخالف! و خدا برساند سرپاييني با باد موافق !

گرگ وميش هوا را رد مي‌كنيم و ابتداي شب وارد داران مي‌شويم. از يك ماشين نيروي انتظامي كه از ما كارت شناسايي مي‌خواهد، سراغ اداره تربيت بدني را مي‌گيريم و به آنجا مي‌رويم. مي‌گويند خوابگاهي ندارند و يك اتاق اداري كوچك واقع در يكي از سالن‌هاي ورزشي را در اختيار ما قرار مي‌دهند. پس از صرف شام در مهمانسراي جهانگردي داران كه همان نزديكي‌ها است، به محل اقامتمان برميگرديم و استراحت مي‌كنيم.

ما از ماه‌ها پيش طرح سفري در زاگرس را در ذهنمان مي‌پرورانديم. شايد از پاييز سال گذشته، هنگام سفر به شهركرد و داران و فريدونشهر، نطفة اين برنامه شكل گرفت. با قطعي شدن برنامه از چند نفر از دوستانمان دعوت كرديم تا در اين سفر همراه ما باشند، اما غير از رسول فروغي – كه در آخرين روزها جواب مثبت داد – هيچ كدام نتوانستند با ما همراه شوند. او از دوستان من است و چند سفر با دوچرخه را تجربه كرده است.

با توجه به وضعيت آب و هوا و براي پرهيز از گرما، تصميم گرفتيم سفرمان را از فريدونشهر آغاز، و پس از گذراندن شهرهاي داران، دامنه، خوانسار، گلپايگان، خمين، محلات، به شهر دليجان ختم كنيم. در واقع قصد داشتيم حتماً تا گلپايگان را ركاب بزنيم، و اگر وضعيت را مناسب ديديم تا دليجان ادامه دهيم. حتي پيش بيني كرده بوديم كه سفر تا نراق، نياسر و بعد كاشان هم ادامه پيدا كند. البته به شرطي كه هم وضعيت هوا اجازه دهد، هم توان ما با توجه به كوهستاني بودن مسير و هم (از همه مهمتر) وقت، و اين در حالتي ممكن بود كه بتوانيم با سرعت بيشتر، در وقت صرفه‌جويي كنيم. البته تلاش براي معرفي موسسة خيريه محك و اطلاع رساني در مورد ايدز برنامة فوق‌العاده‌اي بود كه مي‌توانست از سرعت ما بكاهد، اما اين اهميتي نداشت و مُصرّ بوديم كه اين دو كار را در حدّ توان خود انجام دهيم.

مسير انتخابي ما حسن ديگري هم داشت. وقتي كه مبداً حركت بلند ترين شهر ايران باشد، به آن معني است كه به هر شهري سفر كنيم، ارتفاع كم كرده‌ايم و به اين ترتيب بيشتر با سرازيري (شيب رو به پايين) روبروييم تا با سربالايي! اما مهمتر از همة اين‌ها طبيعت اين مسير بود.

از سه‌راه كهندژ اصفهان با اتوبوس 7 صبح فريدونشهر حركت مي‌كنيم. چون دوچرخه‌ها در جعبة اتوبوس جا نمي‌شوند، با كمك راننده آن‌ها را بر روي سقف اتوبوس محكم مي بنديم. سه ساعت در راه هستيم و با احتساب تاًخير زمان حركت، تقريباً ساعت 30/10 صبح به فريدونشهر مي‌رسيم.